Με
ιδιαίτερες τιμές πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου, 12 Νοεμβρίου 2022 η
επίσημη Υποδοχή και η Ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.
Δαμασκηνού στην πόλη του Αγρινίου.
Τον
νέο Μητροπολίτη υποδέχθηκαν στην κεντρική πλατεία ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και
Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, ως Τοποτηρητής άχρι τούδε της Ιεράς Μητροπόλεως και
Εκπρόσωπος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ.
Ιερωνύμου, ο Δήμαρχος Αγρινίου κ. Γεώργιος Παπαναστασίου, ο Πρωτοσύγκελος της Ιεράς
Μητροπόλεως αρχιμ. Επιφάνιος Καραγεώργος και πλήθος λαού.
Ο
Δήμαρχος Αγρινίου με εγκάρδιους λόγους καλωσόρισε τον νέο Μητροπολίτη και ο
Σεβασμιώτατος αντιφώνησε καταλλήλως.
Στη
συνέχεια, εν πομπή κατευθύνθηκαν στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Ζωοδόχου Πηγής,
όπου ο Πρωτοσύγκελλος αρχιμ. Επιφάνιος Καραγεώργος ανέγνωσε την Εγκύκλιο της Ιεράς
Συνόδου και το Προεδρικό Διάταγμα περί εκλογής, αναγνωρίσεως και καταστάσεως
του νέου Μητροπολίτου.
Ακολούθησε
η τελετή της Ενθρονίσεως στην οποία συμμετείχαν οι Μητροπολίτες Δημητριάδος κ.
Ιγνάτιος, Νέας Κρήνης κ. Ιουστίνος, Καστορίας κ. Καλλίνικος και Κιλκισίου κ.
Βαρθολομαίος.
Συμμετείχαν
επίσης οι Ιεροκήρυκες, οι Αρχιερατικοί Επίτροποι και οι Κληρικοί της Ιεράς
Μητροπόλεως και άλλων Μητροπόλεων.
Παρέστησαν
ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδος κ. Νεκτάριος Φαρμάκης, Βουλευτές, η
Αντιπεριφερειάρχης Αιτωλοακαρνανίας, Δήμαρχοι της Αιτωλοακαρνανίας, Αντιδήμαρχοι,
Περιφερειακοί Σύμβουλοι, εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων
Ασφαλείας, Φορέων και Οργανισμών της πόλεως, κληρικοί και πλήθος κόσμου, οι
οποίοι, σε κλίμα ενθουσιασμού, επευφημούσαν τον νέο Πνευματικό τους Πατέρα και
Ποιμενάρχη αναφωνώντας το «Άξιος».
Ο
Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, ως Εκπρόσωπος του
Μακαριωτάτου, μετέφερε τις ευχές του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου για καλλίκαρπη
Ποιμαντορία και περιέγραψε στον νέο Ποιμενάρχη που αρχίζει σήμερα την
επισκοπική του διακονία στην πόλη του Αγρινίου, την μεγαλύτερη πόλη του Νομού,
πώς ο ίδιος αισθάνεται το Αγρίνιο, χαρακτηρίζοντάς το πόλη πονεμένη, μαρτυρική
και δημιουργική.
Αναφέρθηκε
στην παράδοση που μετέφεραν οι πρόσφυγες, Μικρασιάτες και Πόντιοι. Μίλησε για
τα σκληρά αντίποινα του φασισμού και του ναζισμού με ομαδικές εκτελέσεις
πατριωτών, αλλά και τις φοβερές συνέπειες του εμφυλίου πολέμου. Μνημόνευσε τους
μακαριστούς αρχιμανδρίτες Βενέδικτο Πετράκη και Απόστολο Φαφούτη και τον
πρωτοπρεσβύτερο Αθανάσιο Παπαποστόλου, οι οποίοι προσέφεραν πάρα πολλά στο
Αγρίνιο.
Ολοκληρώνοντας
την προσφώνησή του ανέφερε ότι «σε αυτήν
την πόλη που συνδυάζει τον πόνο, το μαρτύριο και την δημιουργικότητα είναι
πρόκληση να εργασθή κανείς ποιμαντικά, γιατί συνδυάζει όλες τις δυναμικές
αντιθέσεις, δηλαδή συνδυάζει την αστική με την αγροτική συνείδηση, την τέχνη με
την επιστήμη, την θεολογία με τον ουμανισμό, την κοινωνιολογία με τον υπαρξισμό
και πολλά άλλα».
Ακολούθησαν
οι προσφωνήσεις του Περιφερειάρχου Δυτικής Ελλάδος κ. Νεκταρίου Φαρμάκη και του
Αρχιερατικού Επιτρόπου Αγρινίου και Στράτου αρχιμ. Νεκταρίου Τριάντη και τέλος η ενθρονιστήρια ομιλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού:
Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα
Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ.κ. Ἱερόθεε, Τοποτηρητά ἄχρι τοῦδε, τῆς Ἱερᾶς ταῦτης
Μητροπόλεως, και Εκπρόσωπε του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης
Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου.
Σεβασμιώτατοι καί Θεοφιλέστατοι Ἅγιοι
Ἀρχιερεῖς.
Κύριε Ἐκπρόσωπε τῆς Ἑλληνικῆς
Κυβερνήσεως.
Κύριε Περιφερειάρχα.
Κύριοι Βουλευτές.
Κύριε Δήμαρχε Ἀγρινίου.
Κύριοι Δήμαρχοι.
Κυρία Ἀντιπρεριφερειάρχη.
Ἐνδοξότατοι ἡγήτορες τοῦ Στρατοῦ
καί τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας.
Ἐκπρόσωποι τῶν Πολιτικῶν, Δημοτικῶν,
Δικαστικῶν καί Ἐκπαιδευτικῶν Ἀρχῶν τῆς Πόλεως καί τῆς Περιφερείας.
Λοιποί Ἐκπρόσωποι Φορέων καί
Συλλόγων.
Ἀδελφοί συμπρεσβύτεροι καί εὐλαβέστατοι
Διάκονοι.
Λαέ τοῦ Θεοῦ, ἀγαπημένε καί
εὐλογημένε,
Μέ ἱερή συγκίνηση,
ἄφατη χαρά καί χρηστές ἐλπίδες εἰσῆλθα πρό ὀλίγου στόν δεύτερο πνεύμονα τῆς Ἱερᾶς
Μητροπόλεως Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας, τό μεγαλύτερο ἀστικό κέντρο τῆς περιοχῆς μας,
τήν πόλη τοῦ Ἀγρινίου. Καί μέ τά αἰσθήματα αὐτά, ἀτενίζω ἀπόψε τά πρόσωπα ὅλων ἐσάς
πού εἶστε τά μέλη τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας πού παροικεῖ στήν ὄμορφη, ἀρχαία
καί συνάμα σύγχρονη αὐτή πόλη.
Ἀπό τόν
ἀρχιερατικό θρόνο τοῦ
Μητροπολιτικοῦ αὐτοῦ Ναοῦ τοῦ Ἀγρινίου ἀναπέμπω ἐν πρώτοις δοξολογία πρός τόν ἐν
Τριάδι Θεό, διότι ὁδήγησε, κατά τό
ἀνεξιχνίαστο θέλημά Του, τά βήματά μου
ἐδῶ, στόν μοναδικό αὐτό τόπο, στόν ὁποῖο συγκλίνουν ἡ
μυθολογία καί ἡ
πανάρχαιη ἱστορία, ὅπου τό πολυποίκιλο φυσικό κάλλος ἁμιλλᾶται τίς
ποικίλες ὄψεις μιᾶς ἐξελιγμένης καί πολυπράγμονος πόλης.
Μέσα ἀπό τά
πρόσωπά σας ἀτενίζω τούτη τήν πόλη, πού ἀπό σήμερα γίνεται καί δική μου πόλη, τῆς
ὁποίας τό χαρακτηριστικό εἶναι ὅτι ἑνώνει μέρη καί ἀνθρώπους. Ἡ γεωγραφική θέση
τοῦ Ἀγρινίου, ὅπως καλύτερα γνωρίζετε, ἑνώνει τήν Αἰτωλία μέ τήν Ἀκαρνανία, τό
Παναιτωλικό ὄρος μέ τό ἀρχαῖο «μεγάλο αἰτωλικόν πεδίον», τήν μεγαλύτερη λίμνη τῆς
Ἑλλάδος, τήν Τριχωνίδα, μέ τόν δεύτερο μεγαλύτερο ποταμό τῆς πατρίδος μας, τόν Ἀχελῶο.
Συγχρόνως, ἡ πληθυσμιακή σύνθεση τῆς πόλης μας εἶναι ἐξίσου ποικίλη καί
πλούσια. Τό Ἀγρίνιο ἔγινε καί αὐτό ἕνας φιλόξενος τόπος γιά τούς Μικρασιάτες
πρόσφυγες πού πρίν ἀπό ἑκατό ἀκριβῶς χρόνια ἦρθαν ἐδῶ ἀπό τόν Πόντο, τήν Ἰωνία ἤ
τήν Καππαδοκία καί ἐγκαταστάθηκαν κυρίως στήν περιοχή τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου,
συμβάλλοντας καθοριστικά στήν ἀνανέωση τῆς πόλης. Μαζί μέ αὐτούς τό Ἀγρίνιο ἕνωσε,
τόν τελευταῖο αἰῶνα, Ἠπειρῶτες, Εὐρυτάνες καί Ἀκαρνᾶνες.
Αὐτό ἀκριβῶς
καλοῦμαι νά κάνω καί ἐγώ: Νά ἑνώνω ὅλους τούς πιστούς χριστιανούς πού κατοικοῦν
σέ αὐτό τόν τόπο, ἀφοῦ ἡ ἀποστολή τοῦ ἐπισκόπου εἶναι πρωτίστως διακονία ἑνότητος
καί καταλλαγῆς.
Πράγματι, ὁ ἐπίσκοπος, ὅπως μᾶς
τό δίδαξε πρῶτος ἀπό ὅλους τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἤδη τόν
δεύτερο αἰῶνα, ὁ ἱερομάρτυς καί Θεοφόρος ἅγιος Ἰγνάτιος ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας, εἶναι ὁ
ἐγγυητής τῆς ἑνότητος τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, κατά τό πρότυπο τοῦ
Χριστοῦ. Σύμφωνα
μέ τήν φράση τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ Καρθαγένης «ὁ ἐπίσκοπος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καί ἡ Ἐκκλησίᾳ
ἐν τῷ ἐπισκόπῳ»1. Ἀπό ποῦ πηγάζει αὐτή ἡ σχέση ἐπισκόπου καί τοπικῆς Ἐκκλησίας;
Ἀπό τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὅπου ὁ Ἐπίσκοπος, καθώς μᾶς διδάσκει ὁ
θεοφόρος Ἰγνάτιος, ἵσταται εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ, ὡς ὁ κατ’ ἐξοχήν
Προεστώς τῆς Εὐχαριστιακῆς Συνάξεως καί ἐπιτελεῖ τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως ὁ
Κύριος, μέ τήν ἐφάπαξ θυσία Του, μᾶς ἕνωσε ὅλους καί μᾶς προσήγαγε στόν Θεό
Πατέρα, ἔτσι καί ὁ εἰς τόπον Χριστοῦ ἱστάμενος ἐπίσκοπος, τελώντας τήν ἀναίμακτο
θυσία, ἑνώνει ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας του καί τά προσάγει στόν Θεό. Ἀπό τήν
Θεία Λειτουργία πηγάζει λοιπόν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ θέση του ὡς ἐπί κεφαλῆς
τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί κάθε διοικητική διακονία καί μυστηριακή ἐξουσία
του.
Διότι ἡ
Θεία Λειτουργία ἀποτελεῖ τό πέρας, τό τέλος, ἀλλά καί
τήν ἀπαρχή ὅλης τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καί τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα ἑκάστου πιστοῦ. Γράφει ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας: «Αὐτός
εἶναι καί ὁ λόγος πού τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας τελεῖται τελευταῖο:
Πέρα ἀπό αὐτό δέν εἶναι δυνατόν νά προχωρήση κανείς ἤ νά προσθέσει κάτι ἄλλο.
(...) Ὕστερα ἀπό τήν Θεία Εὐχαριστία δέν ὑπάρχει ἄλλο Μυστήριο στό ὁποῖο νά
προχωρήσουμε, ἀλλά πρέπει νά σταθοῦμε σέ αὐτό καί νά δοῦμε πῶς θά διαφυλάξουμε
τόν θησαυρό».
Γιά τόν λόγο αὐτό
καί ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος τονίζει ὅτι ὅλα πρέπει νά περάσουν ἀπό τήν Εὐχαριστία καί ἀπό
τόν προεστῶτα της, τόν Ἐπίσκοπο, ὥστε νά ἐκκλησιοποιηθοῦν, νά γίνουν Ἐκκλησία. Ὑπογραμμίζει
μάλιστα ὅτι «ὁ λάθρᾳ ἐπισκόπου τι πράσσων τῷ διαβόλῳ λατρεύει»3. Ἀκόμη καί ἔργα
ἱερά καί ὠφέλιμα, ὅπως τό κήρυγμα ἤ φιλανθρωπία, ὅταν γίνονται χωρίς τήν εὐλογία
τοῦ ἐπισκόπου δέν συντελοῦν στήν ἑνότητα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησία ἀλλά τήν διασποῦν.
Καί ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ἴδια ἡ οὐσία της.
Εἶμαι βέβαιος, ἀγαπητοί
Ἀγρινιῶτες καί ἁπαξάπαντες ἀδελφοί χριστιανοί, ὅτι ὅλα αὐτά τά γνωρίζετε καλά.
Σᾶς τά ἐδίδαξε ἤδη ὁ ἄμεσος προκάτοχός μου καί συντοπίτης σας, ὁ ὅσιος κατά τόν
βίο καί ἱεραποστολικός κατά τό φρόνημα, ὁ μέχρι πρό ὀλίγων μηνῶν λαοπρόβλητος Ἐπίσκοπός
σας, ὁ πολύκλαυστος Κοσμᾶς. Χάρη σέ ἐκεῖνον ἀλλά καί στήν ἱεραποστολική ἐργασία
πολλῶν ἄλλων διδασκάλων, γνωρίζω ὅτι συναντῶ σήμερα ἕναν εὐσεβῆ λαό τοῦ Θεοῦ, ἰδιαίτερα
καλλιεργημένο πνευματικά, κατηρτισμένο ἁγιογραφικά καί πατερικά, πού «στήκει
καί κρατεῖ τάς παραδόσεις» τῆς ἁγίας μας
Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τοῦ γένους μας. Ἡ πόλη αὐτή διακρίνεται γιά τήν
εὐλάβεια τῶν κατοίκων της. Τό Ἀγρίνιο εἶναι ἴσως ἀπό τά λίγα μέρη της Ἑλλάδος
πού ἡ συμμετοχή τοῦ λαοῦ στήν λιτανεία τοῦ Προστάτη καί Πολιούχου του, τοῦ Ἁγίου
Χριστοφόρου, εἶναι τόσο πάνδημη καί ὁλοκληρωτική.
Ὁ τόπος αὐτός γέννησε καί
ἀνέδειξε ἱστορικές φυσιογνωμίες καί μεγάλες προσωπικότητες ὄχι μόνο στόν χῶρο τῆς πολιτικῆς, τῶν γραμμάτων καί τοῦ
πολιτισμοῦ ἀλλά καί
τῆς Ἐκκλησίας, μέ πρῶτο βέβαια τόν
Ἱερομάρτυρα καί Ἰσαπόστολο τῆς ἐθνικῆς μας
Παλιγγενεσίας, τόν ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό μέχρι τόν νεώτερο ἅγιο Καλλίνικο Ἐδέσσης ἀλλά καί τούς σύγχρονους ἱεραποστόλους, τούς μακαριστούς Μητροπολίτες, τόν πολυγραφώτατο Ἀχελώου Εὐθύμιο Στύλιο καί βέβαια τόν ταπεινό καί
ἀκατάβλητο ἐργάτη τοῦ
Εὐαγγελίου Κοσμᾶ Παπαχρῆστο. Ἡ συμβολή τους στήν τοπική μας Ἐκκλησία
ὑπῆρξε εὐλογία Θεοῦ πού συνεχίζει νά καρποφορεῖ.
Ἔχω πληροφορηθεῖ
τήν πλούσια λατρευτική ζωή, τό ἀξιόλογο ἔργο χριστιανικῶν κινήσεων, τήν γενναιόδωρη
προσφορά τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, τό ἀξιοσημείωτο νεανικό καί κατηχητικό ἔργο, τίς
ποικίλες πολιτιστικές δράσεις πού ἐδῶ καί χρόνια ἀναδεικνύουν αὐτό τόν τόπο καί
αὐτή τήν Ἱερά Μητρόπολη. Γι´αὐτό νομίζω ὅτι ἀντηχοῦν καί σέ ἐμένα τά λόγια τοῦ
Κυρίου μας: «Ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινός, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων
καὶ ἄλλος ὁ θερίζων. Ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι
κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε». Καί ἐγώ σήμερα εἰσέρχομαι
στόν κόπο τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Κοσμᾶ καί αὐτῶν πού ἱεραποστολικά ἐργάσθηκαν
πρό αὐτοῦ καί μαζί μέ αὐτόν.
Ἔρχομαι, ὅμως, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὄχι γιά νά δρέψω τούς καρπούς τοῦ
κόπου τους, οὔτε γιά νά ἀναπαυθῶ, ἀλλά γιά νά συνεχίσω τό ἔργο τους καί, ἐάν μπορέσω, νά
τό αὐξήσω. Ἐπιτρέψατέ μου νά ἐπαναλάβω αὐτό πού
πολλές φορές εἶπα μετά τήν ἐκλογή μου, ὅτι θά ἐργασθῶ καί θά κοπιάσω μέ ὅλες
τίς σωματικές καί πνευματικές μου δυνάμεις γιά τό ποίμνιο πού μοῦ ἐμπιστεύτηκε ὁ
Θεός.
Εἶμαι Πατέρας ὅλων,
καί ἐσάς πού εἶστε τώρα ἐδῶ καί ἐκείνων πού δέν εὑρίσκονται ἐδῶ, εἴτε γιατί δέν
μποροῦν, εἴτε γιατί δέν αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη. Ὅσο ὑπάρχει ἔστω καί ἕνα
πρόβατο μακριά ἀπό τά 100 τῆς ποίμνης μας δέν μπορῶ νά δώσω «ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς
μου καὶ τοῖς βλεφάροις μου νυσταγμὸν καὶ ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις μου».
Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ
ἐπίσκοπός της δέν καλοῦνται μόνο νά ὑποδεχθοῦν ἀγαπητικά ὅσους ἔρχονται κοντά
της. Κατά τό πρότυπο τοῦ Χριστοῦ, ὁ καλός γεωργός πρέπει νά ἐξέλθει γιά νά
σπείρει καί ὁ καλός ποιμήν γιά νά βρεῖ τό πλανώμενο. Αὐτή τήν θυσιαστική ἱεραποστολική
ἔξοδο ὁραματίζομαι καί ἐγώ. Ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι τόπος συνάντησης καί διαλόγου.
Ἀπευθύνω ἀπόψε αὐτό τό κάλεσμα συνάντησης, γνωριμίας καί διαλόγου πρός κάθε ἔντιμη
συλλογική προσπάθεια τοῦ τόπου καί πρός κάθε ἄνθρωπο καλῆς θελήσεως πού κατοικεῖ
ἐδῶ. Καλῶ, παράλληλα, ὅλους σας, καί εἰδικά τούς φιλόθεους ἱερεῖς μου καί τούς
λοιπούς ἐν Κυρίω συνεργούς μας, νά ἐργασθοῦμε γιά μία Ἐκκλησία ἀνοικτή πρός ὅλους,
ἡ ὁποία θά ἀφουγκράζεται τά μηνύματα τῶν καιρῶν καί θά ἐξέρχεται, ὁσάκις
χρειάζεται, ὥστε νά ἐπιτελεῖ τήν ἀποστολή της πού εἶναι νά προσλαμβάνει τόν
κόσμο καί νά τόν μετατρέπει σέ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Περαίνοντας τόν
λόγο, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐπιθυμῶ νά σᾶς καλέσω ὅλους σέ ἑνότητα. Ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος
ἀπευθυνόμενος στό ποίμνιό του ἔλεγε: «Μαζί σας εἶμαι χριστιανός καί γιά ἐσᾶς εἶμαι
ἐπίσκοπος. Τό πρῶτο μέ τρομάζει μέ τό βάρος τῆς εὐθύνης. Τό δεύτερο μέ
καθησυχάζει». Ὅλοι μαζί εἴμαστε μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, μία κοινότητα,
μία οἰκογένεια, εἴμαστε ἡ Ἐκκλησία μέ κεφαλή μας τόν Χριστό. Ἀναλαμβάνοντας τήν
μεγάλη καί βαριά εὐθύνη μου ὡς Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης σας θά ἐργαστῶ γιά
τήν ἑνότητα τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας. Σᾶς παρακαλῶ νά συμπορευθοῦμε καί νά
συνεργαστοῦμε! Ἡ ἐκκλησιαστική μας ἑνότητα θά ἀποτελεῖ ἔτσι καί πρότυπο γιά
τήν ἑνότητα καί τήν ὁμόνοια ὅλης τῆς τοπικῆς μας κοινωνίας καί τοῦ λαοῦ μας.
«Λοιπόν, ἀδελφοί, χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλεῖσθε, τὸ
αὐτὸ φρονεῖτε, εἰρηνεύετε, καὶ ὁ Θεὸς τῆς
ἀγάπης καὶ εἰρήνης ἔσται μεθ’ ὑμῶν». Ἀμήν
Επίσης σε πανηγυρική
ατμόσφαιρα τελέσθηκε την Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2022 η πρώτη Θεία Λειτουργία
του νέου Mητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού, στον Ιερό
Μητροπολιτικό Ναό Ζωοδόχου Πηγής στο Αγρίνιο.
Συλλειτούργησαν
οι Μητροπολίτες Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, Λαρίσης κ.
Ιερώνυμος και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος.
Ο
Σεβασμιώτατος στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της παραβολής
του Καλού Σαμαρείτη και ανέλυσε τους τύπους και τα πρόσωπα της παραβολής.
Εξήγησε
ότι ο άνθρωπος που κατέβαινε συμβολίζει την καθοδική πορεία που όλοι οι
άνθρωποι κάποια στιγμή κάνουμε στη ζωή μας. Μια καθοδική πορεία στη χώρα της
πτώσεως, των εξαρτήσεων, της θλίψεως και του θανάτου. Εκεί ο άνθρωπος, πολλές
φορές, πέφτει θύμα ληστών που είναι η αμαρτία, τα
πάθη και ό,τι εγκλωβίζει την ψυχή μας στο σκοτάδι. Η κάθε εποχή έχει τους
δικούς της ληστές και κανείς ίσως δεν μπορεί να τους αποφύγει.
Ο
ιερέας και ο λευΐτης προέταξαν τον τύπο και το γράμμα του νόμου και
αντιπαρήλθαν τον τραυματισμένο άνθρωπο συνεχίζοντας την ζωή τους, τον δρόμο
τους, την αποστολή τους.
Απέναντι
σε αυτούς στέκεται ένας Σαμαρείτης που, ενδεχομένως, δεν είχε κανένα λόγο να
σπλαχνισθεί τον ημιθανή άνθρωπο, αλλά το κάνει, χωρίς μάλιστα να ζητά καμία ταυτότητα
από αυτόν, χωρίς να ζητά να εξακριβώσει τίποτα. Στο πρόσωπό του βλέπει μόνο την
τραυματισμένη εικόνα του Θεού. Έτσι, σταματά και τον σπλαχνίζεται,
κινητοποιώντας την αγάπη, η οποία εκφράζεται με το λάδι και το κρασί και στη
συνέχεια τον οδηγεί στο πανδοχείο. Είναι η απτή απόδειξη μιας αγάπης που δεν
μένει μόνο στα λόγια και στο συναίσθημα.
Το
πανδοχείο που οδηγεί τον τραυματισμένο άνθρωπο είναι η Εκκλησία. Μέσα στην Εκκλησία
προσφέρουμε τα πάντα προς χάριν του πλησίον.
Ο
Σεβασμιώτατος κατέληξε λέγοντας, ότι ποτέ δεν θα μάθουμε αν ο τραυματίας γνώρισε
και ευχαρίστησε τον Σαμαρείτη. Έτσι και εμείς μέσα στην Εκκλησία δεν θα πρέπει
να περιμένουμε την ευγνωμοσύνη και την ανταπόδοση. Ο Χριστός είναι ο καλός
Σαμαρείτης της Εκκλησίας και εμείς έχουμε χρέος ως μαθητές Εκείνου να γίνουμε
Σαμαρείτες στην Εκκλησία και στη κοινωνία.
Στην Θεία
Λειτουργία συμμετείχαν ο Δήμαρχος Αγρινίου κ. Γεώργιος Παπαναστασίου, Αντιδήμαρχοι,
ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Βασίλειος Τσίγκος, εκπρόσωποι
των στρατιωτικών αρχών και των Σωμάτων Ασφαλείας, καθώς και εκπρόσωποι Φορέων
και Οργανισμών της περιοχής.
Πριν την
απόλυση της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος κ.
Δαμασκηνός ευχαρίστησε τους αγίους Αρχιερείς που ιερούργησαν μαζί του, τους
ιερείς, τους ιεροψάλτες, τους άρχοντες του τόπου, ενώ έκανε ιδιαίτερη αναφορά
στον πρωτοπρ. Χρήστο Παπαχρήστο, προϊστάμενο του Ναού και αδελφό του μακαριστού
Μητροπολίτου Κοσμά, ευχαριστώντας τον για την διακονία του στον μεγαλοπρεπή Μητροπολιτικό
Ναό του Αγρινίου που επιμελήθηκε την ανοικοδόμηση και την αποπεράτωσή του.
Έπειτα, ο
Μητροπολίτης διένειμε το αντίδωρο στους πιστούς, συνομίλησε μαζί τους και
δέχθηκε τις ευχές τους.
Μπορείτε να δείτε φωτογραφίες στους παρακάτω συνδέσμους:
